می زنم بر بوم جان خویش رنگ سرنوشت                در کلاس عمر ، من ، با آبرنگ سرنوشت

نقش را من می زنم ، این طرح را من می کشم         خود به دست خویشتن ، اما به رنگ سرنوشت

بایدم طرحی رقم زد جاودان و دلپذیر                         با سیاه زشت و با سبز قشنگ سرنوشت

یاد دارم روزگاری را که بومم تیره بود                         دائما می خورد پای من به سنگ سرنوشت

خسته گشتم از سیاهی پرت کردم بوم را                 باز گشت اما به سویم "بومرنگ" سرنوشت

یک ندا در گوش جانم گفت:" باید ساختن                  با همه خوب و بد و نوش و شرنگ سرنوشت

از در صلح آی یارا ورنه چون اسفندیار                        می خورد بر دیده ات تیر خدنگ سرنوشت

همچو یونس ای برادر شاه باشی یا گدا                    عاقبت هستی گرفتار نهنگ سرنوشت

از کمند زلف لیلی تا به نیرنگ شغاد                         داستان ها دارد این شهرفرنگ سرنوشت

باز هم می گویمت ای یار باید ساختن                      با همه خیر و شر و نوش و شرنگ سرنوشت"

این ندا رازی به من آموخت ،یادم مانده است:            "با قلم کی می توان آمد به جنگ سرنوشت"

ساعت نقاشی ما هم به پایان می رسد                  زنگ آخر می خورد ، ای وای زنگ سرنوشت